Práxedes Mateo Sagasta

Político liberal español (Torrecilla de Cameros, Rioxa, 1825 - Madrid, 1903). Era enxeñeiro de Camiños, Canles e Portos, e profesor da súa escola en Madrid. Militou desde mozo no Partido Progresista, co que participou na Revolución de 1854.

Ante a marxinación dos progresistas do goberno por parte de Isabel II, Sagasta promoveu a estratexia do retraimiento (negativa a participar nas eleccións) e a preparación dunha revolución para acceder ao poder. Participou en dous intentos fracasados en 1866 (a de Prim e a do Cuartel de San Gil) e na que finalmente tivo éxito e destronou á raíña en 1868.

Foi un dos grandes defensores do modelo de Monarquía democrática que se plasmou na Constitución de 1869.

Encabezou unha das dúas ramas nas que se escindiu o Partido Progresista, quedando á fronte dos constitucionais, mentres Ruiz Zorrilla dirixía aos radicais. Foi o último xefe de goberno do Sexenio, desaloxado do poder polo pronunciamiento de Martínez Campos que restaurou aos Borbóns na persoa de Alfonso XII (1874).

Ao constituír o réxime de monarquía doctrinaria que se plasmou na Constitución de 1876, Cánovas del Castillo viu en Sagasta a figura máis adecuada para conseguir a unidade das dispersas forzas liberais e turnarse con el no poder. Certamente, en 1875 Sagasta admitiu -aínda que de mala gana- a restauración da dinastía histórica; aínda que seguiu defendendo até 1877 a volta á Constitución do 69.